Wat te doen als je niet weet wat te doen?

Met deze vraag heb ik mij de afgelopen drie dagen beziggehouden op de COS-conferentie Wise action and uncertainty in Noordwijk. Ik moest denken aan een mooi YouTube filmpje van de pianiste Maria Joao Pires. In het filmpje zie je wat er gebeurt als je het even niet meer weet. De angst en de stress zijn op Pires’ gezicht af te lezen als ze erachter komt dat ze het verkeerde stuk van Mozart mee heeft genomen. Wat moet ze doen? Chailly heeft reeds ingezet. En dan gebeurt iets heel moois. In een paar zinnen stelt Chailly haar gerust en geeft hij haar met zijn bemoedigende blik het zelfvertrouwen dat ze het kan. Pires, die een zeer getalenteerde pianiste met fabuleus geheugen, is in staat zich te herpakken en speelt vervolgens haar stuk zonder haperingen. Zie Maria Joao Pires- expecting another Mozart concerto during a lunch concert

Drie dagen lang heb ik samen met consultants, trainers en coaches van over de hele wereld mij bezig gehouden met de bijna filosofische vraag: Wat te doen als je niet weet wat je moet doen. Het is geweldig om even uit de dagelijkse routine te stappen en colleges en workshops te mogen bij wonen rondom dit thema. Vanuit alle invalshoeken heb ik nagedacht wat een onzekere situatie met je kan doen op persoonlijk niveau en voor de gemeenschap.

Ik heb veel discussies en persoonlijke gesprekken gevoerd en ik heb zelfs toneel gespeeld. Een van de inzichten die ik heb opgedaan is dat ik in een bepaalde zaak zelf de regie in handen kan nemen. Ik hoef niet te wachten op anderen nu ik voor me zelf weet welke kant ik op wil.

Ook heb ik geleerd dat we van nature de neiging hebben om gelijk te handelen als we het even niet weten. We gaan direct dingen doen. Die neiging zouden we ook kunnen proberen te onderdrukken. Even een stap naar achteren zetten en kijken wat er is, wat er gebeurt. Je kunt de onzekerheid ook omarmen. Wat kan ik leren van dit moment waarin ik het even niet meer weet? Wat zou ik graag willen dat er gebeurt?

Een van de zaken die ook steeds weer boven kwamen drijven is dat in tijden van onzekerheid er behoefte aan contact is en om een goed gesprek met elkaar te hebben. Betrokkenheid. Luisteren en vragen stellen. Dat gold zeker ook voor deelnemers die uit landen kwamen waar op dit moment grote spanningen zijn, zoals o.a. Spanje – beter gezegd Catalonië – , de VS en Israël. Wat helpt hen?

Wat ik van de discussies over spanningen binnen een gemeenschap heb opgestoken is dat het allemaal niet zo zwart wit is als het lijkt. Je hebt vaak een gekleurd beeld dat is ontstaan door de media. Door ook hier even een pas op de plaats te maken en te onderzoeken wat er is, ontstaat een beter en genuanceerd beeld. Door te luisteren (of toneelspelen) naar het verhaal leer je hoe een ander het ziet en ervaart. Wat wil men graag dat er ontstaat, wat is er al en vervolgens wat moet er gedaan worden.

Dus als je het (even) niet weet, neem even rust en onderzoek je mogelijkheden alvorens je actie gaat ondernemen. En zoek bij voorkeur steun bij iemand die je vertrouwd. Zoals Maria Pires deed bij Chailly. Ze kreeg van hem het vertrouwen dat ze het kon.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Share This